Angst en Controle zijn dikke vrienden van elkaar. In ieder geval in mijn geval. Dat is vooral irritant want je hebt eigenlijk nergens controle over in het leven.

Manlief vind het heerlijk als ik naast hem zit in de auto (AHUM NOT). Ik hang altijd in het handvat aan het plafond, rem mee voor dat hij de kans krijgt om zijn voet op te tillen om te remmen en knijp mijn ogen al dicht als de bestuurder voor mij gaat remmen. En ik kan er gewoon niets aan doen. Of dat wil zeggen, ik heb nog geen oplossing voor dit irritante trekje gevonden. Nou ja stiekem heb ik natuurlijk mijn eigen controle oplossing….Want ja, ik rijd natuurlijk 100x beter dus het handigste en het veiligste is dan toch echt wel dat ik rij. Tja je hoofd kan soms heel arrogant zijn als het om controle en schijnveiligheid gaat.

Ik houd er niet van om in de aandacht te staan. Ik denk echt met recht dat het allerengste op deze hele wereld De Mens is. Maar goed dat is een ander verhaal. Toch gebeurt het me regelmatig dat ik me niet kan bedwingen en mezelf dus in situaties breng die me juist in de aandacht brengen. Met de vreselijke gedachten laat mij het maar doen, dan gebeurt het tenminste goed. Hoevaak ik niet tegen mezelf zeg: meid, laat eens los, laat anderen ook eens bewijzen (hoe arrogant van mijn hoofd) dat ze het ook kunnen. En toch … kom ik weer op het zelfde uit.

En het ergste is, ik raak er vaak vreselijk van in de stress. Want ik ben bang, bang dat ik anderen telleurstel maar ook bang dat ik mijn controle monster teleurstel.

Zie je de visuele cirkel? Ik moet er soms zelf om lachen. Nu als er iemand aangesteld moet worden om iets op te pakken dan tel ik niet meer tot 10 in mijn hoofd. Want 9 van 10 keer komen er geen reacties binnen 10 sec. Nee ik vraag me zelf af lijkt me dit leuk? Nee? Oké ik tel tot 50 en focus daar op. Tegen de tijd dat ik bij 50 ben heeft iemand anders wel zich opgeworpen.

Die controle is denk ik echt de grote hoofdoorzaak. En hoe minder ik controle over bepaalde dingen heb hoe meer mijn angsten de overhand krijgen. Maar er zijn ook positieve dingen hoor. Want hey….Ik ben tenslotte wel de beste chauffeur van nederland……in mijn hoofd.. 😊

Het heeft voor mijn angsten ook wel heel veel voordelen dat ik een dochter heb. Dat komt misschien een beetje vreemd over als je het vorige bericht gelezen hebt. Maar in een zekere zin zorgt dochterlief ook voor een snelle vorm van relativeren.

Als ik ergens namelijk heel erg bang voor ben is dat mijn angsten overslaan op dochterlief. Als ik soms zie hoe zij in bepaalde situaties beweegt of reageert dan slaat de schrik mij wel eens om het hart. Van faalangst tot onzekerheid bij spelen bij vriendinnetjes, het is soms zo herkenbaar.

Hierdoor ben ik me erg bewust geworden van mijn eigen gedrag ten op zichte van het gedrag dat dochterlief soms laat zien.

Bijvoorbeeld ik was altijd zo ontzettend bang voor onweer. Altijd bang dat het zou inslaan of dat je zelf geraakt wordt enz. Totdat dochterlief ook bang voor het onweer werd. Ze kwam huilend naar beneden, papa was op dat moment aan het werk en ik kon op dat moment 2 beslissingen nemen.

A. We gaan samen op bed liggen en ons verstoppen onder de deken. Zeker wetend dat doordat ik mijn angst laat zien dochterlief haar angst nog groter wordt.

B. Ik leg haar uit wat onweer is en we kijken er samen naar.

Ik heb dus voor optie B gekozen. Ik heb rustig samen met dochterlief op de bank gezeten, uitgelegd wat er gebeurde en samen hebben we de flitsen en de donder overwonnen door er naar te kijken. Dochter lief is nog altijd bangig als de onweer losbarst. Maar ik heb gemerkt dat door dat ik het aan ben gegaan, het ben gaan relativeren en de angst een stuk kleiner ben gaan maken het geen vat meer heeft op mij.

Zo is het dus bij meer zaken, als ik merk dat dochterlief dezelfde angst vertoont als ik dan vecht ik met alles wat in mij is om mijn angst te overwinnen zodat ook dochterlief haar angst kan overwinnen.

Het enige waar het niet bij lukt is spinnen. Maar ja iedereen weet ook gewoon… die kleine griezeltjes met 8 vieze pootjes eten je ook gewoon op al s je niet oplet. Maar dat is niet erg, gelukkig hebben we altijd papa nog… of een sterke buurman….of in het allerergste geval een gevaarlijke stofzuiger bediend door een hysterische vrouw. Maar je hoeft ook niet altijd alles te overwinnen…. soms mag je ook gewoon bang zijn 😊

Oké ik heb last van een angststoornis. Ik heb geleerd hoe mijn gedachtes om te draaien, om eventueel feiten op te zoeken en te berekenen hoe groot de kans is dat het geen dat ik denk ook daadwerkelijk gebeurt……

En toen kreeg ik onze dochter… dat gooide echt alles in de war. Ik voel angsten waarvan ik voorheen het bestaan nog niet eens wist.

Elke dag weer mag ik dealen met de zorgen van het moederschap en de angsten die dat met zich meebrengt. En elke dag is het voor mij weer een kwestie van overwinnen. Wat eigenlijk heel stoer is want ondanks de ruzies van gedachten in mijn hoofd doe ik het nog niet zo slecht.

Het moment dat ik dochterlief bij de Juf achterlaat heb ik zo’n vies kriebeltje in mijn buik. – als ze maar niet gepest word – als ze maar niet valt -als er maar geen brand uitbreekt. Maar ook gevoelens als als ze maar gelukkig is enz.

Als ik haar ophaal dan juich ik van binnen. We hebben het weer gedaan. Yes ze is veilig bij me. Mam? Ik wil buiten fietsen! Oké die zin geeft me altijd zorgen. Want ja er komt een dag, dan valt ze. En o als ik daar nu dus aan denk dan krijg ik gewoon buikpijn. Ik weet het ieder kind valt. Ik denk dat ik mezelf tot kampioen vallen kan benoemen. Maar toch. En toch laat ik haar gaan. Ze mag er gewoon niets van merken.

Mijn angsten moeten zoveel mogelijk voor haar verborgen blijven, om haar niet te beïnvloeden, te claimen of om haar angstig te maken.

Ze doet het goed. Ben echt trots op haar. Vandaag hebben we weer heel wat overwinningen behaald. Maar de toekomst? Pfoei daar durf ik gewoon niet aan te denken. Die boezemd me angst in; al die overwinningen die me nog te wachten staan. Vandaag geniet ik van alles wat nu goed gegaan is.

Nee zo oud ben ik natuurlijk niet. Maar 1993 was ik 9 jaar en zat ik in groep 6, het was 40 jaar geleden dat de watersnoodramp had plaats gevonden.

Alles op school draaide om deze ramp. We zaten allemaal om de tv, school tv weekjournaal had een heel item, project groepjes werden gemaakt, spreekbeurten gehouden, allemaal over de ramp.

Ik weet nog goed dat ik bij mijn oma zat en dat ze vertelt over de ramp. Ze haalt een aantal kranten te voorschijn. Het zijn de kranten van na de ramp. Het maakte grote indruk op me, gele pagina’s met vele teksten, maar ook de foto’s van dode koeien in het water. Savonds was er thuis een documentaire over alles rondom de ramp. De beelden maakten wederom hele grote indruk op me.

Wij woonden in een doodlopend straatje en in de zomer van 93 ontstaat er een lek aan de waterleiding. Ik weet nog goed dat het water bij een put ofzo omhoog kwam en dat het straatje binnen de kortste keren blank stond. Uit de kranen kwam bruin modder achtig water. Het water kwam steeds hoger (lees tot aan de enkels) maar het enige dat in mijn hoofd naar boven kwam waren de mensen op de daken, de kranten de beelden. En ik dacht dat dat bij ons ook zou gebeuren. Ik weet nog dat ik compleet histerisch was.

De allereerste paniek aanval die ik me nu nog altijd goed kan herinneren. Tuurlijk als ik er nu over nadenk snap ik ook wel dat mijn blinde paniek vreemd overkwam. We woonden natuurlijk totaal niet in de buurt van de zee, en de maas kwam ook niet echt in de buurt. Daarnaast lag het gedeelte van brunssum waar wij woonden boven op een berg. Dus mijn angst was totaal niet rationeel maar het voelde voor mij zo echt. Ik was zo bang!

Mijn gevaar bij “rampen” is nog altijd dat ik er altijd te veel van wil weten. Sinds een aantal jaar weet ik dat dit mijn zwakke plek is en dat dit een van de triggers kan zijn. Ik kijk nog maar 1x nieuws, puur omdat ik het anders in me ga opnemen en het in mijn wereld trek.

Heel soms leer je je eigen gebruiksaanwijzing een beetje meer kennen. Je moet iig altijd bij het begin beginnen om te achterhalen wat je valkuilen zijn.

Heel simpel, omdat er te weinig over verteld wordt. Angst is een vies en sluipend iets juist omdat het vaak alleen maar in je hoofd gebeurt. Bij een angststoornis weet bijna 95% om je heen niet wat er bij je van binnen gebeurd. Dus eigenlijk is dit een soort gebruiksaanwijzing. Eentje die ik zelf ook nog aan het ontdekken ben. Daarnaast vind ik het gewoon ontzettend leuk om te schrijven en het lucht me natuurlijk ook op.

Binnenkort gaat manlief 12 dagen met zijn vader en broers naar Tanzania. Gaaf he voor hem! Vind het zo te gek dat hij dit kan doen.

Maar waarom gaan manlief en ik niet  met zijn 2tjes. Nou het makkelijkste is natuurlijk om te zeggen:omdat ik niet durf. Ik ben er heel erg van bewust dat mijn “angsten” soms ook mijn gezin tegenhouden om iets te doen. Maar toch heeft elke keuze meerdere kanten. En ik wil je graag meenemen in die kanten.

De keuze om niet naar Tanzania te gaan zijn misschien heel duidelijk. Ik durf niet te vliegen. Heb het verschillende keren gedaan maar mijn vluchten waren helaas geen succes waardoor ik het gewoon niet meer wil. Het idee dat ik het vliegtuig in moet geeft me al voortekenen die aardig op een paniek aanval lijken. Daarnaast durf ik maar 1 nacht bij dochterlief vandaan. Stel je voor er gebeurt wat…. Ik durf niet op safari. Je rijdt toch tussen de wilde dieren, zul je net zien dat we een leeuw tegen komen die op zoek is naar een heerlijk hapje en dat hij mij dan aankijkt en de vonk overslaat. Nou goed ik kan alle ongedierte als muggen en torren en spinnen enz. Nog noemen maar ik denk dat het duidelijk is: ik hoor daar niet thuis.

Maar denk niet dat manlief alleen laten gaan me dan niets doet. Maar als ik daar over na ga denken dan is hij de dupe en dan maakt hij dus nooit zoiets mee. Dus ik heb een keuze gemaakt

Een keuze om manlief te laten gaan. Te vertrouwen dat hij een geweldige tijd gaat hebben en weer veilig terug komt. Te vertrouwen dat dochterlief en ik het ook gaan redden “alleen”. Dat er geen gekke dingen gaan gebeuren. Het vertouwen dat ik de flinke hobbel die de Angst mij geeft een klein bobbeltje blijkt te zijn.

Ik kies dus misschien voor de makkelijkste weg door niet te gaan. Maar toch kies ik er wel voor om een deel van de angst geen ruimte te geven. En na die 12 dagen lach ik angst die er was faliekant uit. Daar heb ik echt zin in!

Daar lig ik dan weer. Manlief heeft nachtdienst. Dochterlief ligt naast me. Want dat is iets wat ik stiekem niet meer kan. Alleen slapen. Nou vind dochterlief dat geen enkel probleem want ze verheugd zich altijd op de nachtdiensten. Dan mag ze bij me logeren.

Maar goed het is weer zo ver. Ik lig relaxed, ben echt ontspannen en moe. Heerlijk voel ik mezelf richting dromenland wandelen. En net op het moment dat ik bijna in slaap val hoor ik een vreemd geluid. Is het gerommel in de lucht? Waarschijnlijk liep er iemand langs. Maar het eindigt in mijn hoofd 9 van de 10 keer in een vreselijk drama dat zal gebeuren. En wat het soms zo lastig maakt is dat ik het beleef. Ik zie het vreselijke drama al gebeuren en voel me zoals ik me bij zo’n drama waarschijnlijk zal voelen.

Vooral op die momenten voel ik me wanhopig en alleen. Niet om dramatisch te doen. Maar heel soms bekruipt me wel de angst…stopt dit dan nooit? En als ik echt heel diep zit dan vergeet ik even alles om me heen en dan denk ik alleen maar…als ik zo oud moet worden is er ook niets aan. En dan voel ik me zo wanhopig.

Alleen voelt het ook. Hoe zeer iedereen ook zegt je mag me bellen, zal ik nooit iemand lastig vallen met mijn nachtelijke brein. Heel soms durf ik iemand te appen. Vaak is het manlief,maar ja ik besef me ook dat het voor hem niet prettig is om te horen dat zijn vrouw weer loopt te panikeren.

Dus wat doe ik al ik een paniekaanval voel opkomen? Adem in adem uit. Mezelf keihard voor malloot uitschelden. Echt geen grap. Op het moment dat ik tegen mezelf zeg: Gedraag je niet zoals een malloot, dit slaat werkelijk nergens op. Je gaat nu slapen en je gaat niet meer denken aan alles wat zou kunnen gebeuren. 5 van de 10 keer draai ik me om en val ik in slaap. De andere 5 keer is het accepteren dat je een paniek aanval hebt. Accepteren dat je “alleen” bent en dat je hem dus hebt tot je in slaap valt. En helaas, als je in slaap valt met een paniek aanval…Dan is hij er weer als je wakker wordt. Soms kan hij wel 3 dagen duren.

En dat is 3 dagen lang toneel spelen. Zo vermoeiend. Want ja bijna niemand weet het. Dus continue je zelf tot de halt toe roepen. Afleiding zoeken. Hopen en bidden dat hij ophoudt.

Maar de meeste pijn is s’nachts. S’nachts wanneer iedereen slaapt en droomt. S’nachts wanneer het donkere van buiten ook mijn hoofd in sluipt. Stiekemerd!

Zoals ik in mijn vorige verhaal al schreef,Ik ben christen. Dat is soms best een dingetje. Christen zijn en een angststoornis.

God heeft aan een ieder van ons emoties gegeven. Angst is daar ook 1 van. Voor iedereen die beweert van niet moet de bijbel maar eens goed napluizen. Jezus was in de tuin van getsemane zo ontzettend bang.

Angst is een emotie dat je laat reageren op de momenten dat het nodig is. Stel je zou geen angst hebben dan zou je lachend in een brandend huis blijven staan. Of je zou gezellig een middagje krokodil knuffelen niet overslaan. Het is dus belangrijk dat iedereen de emotie angst heeft. Bij mij is dit een beetje veel doorgeslagen.

Ik heb er in het verleden heel veel voor gebeden. Ik heb er ook voor laten bidden. Zoals ik al eerder schreef heb ik ook de psycholoog 8 jaar lang lastig gevallen met mijn gedachten spinsels. Allemaal stappen genomen en toch ben ik nog steeds een angsthaasje.

Maar weet je? God kent mij. God heeft mij gemaakt en heeft mij niet minder lief. En hij helpt me elke dag weer een stapje verder.

1 van de dingen die ik altijd extreem veel deed was de krant lezen. Soms wel 3x in een half uur. Doordat je de app op je telefoon kunt zetten heb je 24 uur per dag toegang tot de laatste nieuwtjes. En mensen,we kunnen het er allemaal wel over eens zijn denk ik dat het nieuws bagger is. Er staat nou nooit eens: vandaag is er nergens op aarde oorlog geweest, is er niemand overleden aan iets gruwelijks of wat dan ook.

Door de angststoornis wil ik erg graag de controle houden. Controle houden…..in deze maatschappij…. in deze wereld…..in het leven. Nee controle kun je niet hebben in het leven. Dus dat is geen goede combi. 1 van de dingen die mij het gevoel van “schijncontrole” gaven is het nieuws. Ironisch hieraan is dat ik 9 van 10 keer een paniek aanval krijg als ik het nieuws juist lees.

Ik ben er dan ook mee gestopt. Ik heb alleen nog de app van teletekst op mijn telefoon en mag deze op 4 momenten op de dag bekijken. Aangezien teletekst alleen de echte headlines laat zien, is dat voor mij veel beter te reguleren.

Maar toch: vandaag het bericht overal op het internet van de Amazone die in de fik staat. Verdrietig en wanhopig wordt je er van! En ik wil je meenemen in mijn hoofd: ik zie het afschuwelijke plaatje. Mijn buik en maag beginnen pijn te doen. Mijn oren lijken ineens verstopt te zitten en er begint een bas te dreunen door mijn hoofd. Ik voel me zo slecht en heb het gevoel dat ik instort. Dat ik ga flauwvallen of in huilen uit ga barsten. Paniek aanval geboren.

Als al die bomen, al dat kostbare zuurstof, al die kostbare dieren daar in dat gebied verloren gaan! Welke toekomst hebben wij dan? Welke toekomst heeft mijn lieve 6 jarige meisje. En dan komt het afschuwelijke gevoel van machteloosheid, er staat daar iemand aan de “macht” die meer heeft om dat stomme geld, dan om zijn of mijn toekomst.

En dan kan ik alleen maar doen want ik op het allereerste moment had moeten doen. Ik leg het bij God neer.

Want, oja, dat had ik nog niet gezegd…Ik ben christen. Yep ik ben een christen met een angststoornis. Ik geloof met heel mijn hart en ziel in God. Ik geloof dat God alles in de hand heeft en voor mij zorgt. Zelfs in mijn angsten, tijdens mijn paniek aanvallen blijf ik geloven dat God overwinnaar is en altijd het laatste woord heeft.

Zo frustrerend. Het begint op de stomste momenten. Er komt een geluid/ een beeld of een berichtje mijn hersens in en de machine begint te draaien. Het “nieuws” wordt werkt. En eindigt 9 van de 10 x in een nacht merrie. En dan mag mijn relativeringsvermogen de troep weer opvegen. En die is het zat!

Ik heb zo’n 8 jaar bij een psycholoog gezeten. Niet omdat ik gek ben, maar omdat mijn hoofd altijd bang is. Echt elke dag weer, en het vervelende is dat het ook de rest van mijn lichaam ettert.

Maar het is pay back time. Het is tijd om het van me af te schrijven en te laten zien wie ik daadwerkelijk ben en de mond te snoeren van die machine. Want leven met een angststoornis is een leven met hobbeltjes.

Dus welkom in mijn verhaal.