Soms kan het zo voelen. Alsof je de wereld in je rugzak meedraagt. Ik heb me echt heel lang verantwoordelijk gevoeld voor alles en iedereen. En dat is natuurlijk eigenlijk als je nuchter nadenkt totaal niet te doen. Sommige dingen liggen nou eenmaal buiten je macht.

Hoevaak ik niet gesprekken had met manlief als ik het nieuws gezien had en daardoor weer onrustig was. Ik voelde me te veel betrokken, te veel betrokken bij de wereld buiten mijn wereld. En dat kan je zo ontzettend drukken maar soms is het ook een kracht. Daarom wil ik dat stukje ook niet kwijt.

Het maakt me altijd een stukje meer bewust van een emotie of gevoel waar ik anders aan voorbij zou lopen.

Ik bedoel Poetin ligt misschien s’ avonds ook wel eens in zijn bed te woelen omdat hij het gevoel heeft dat niemand hem aardig vind. Of Kim jung un ligt misschien wel wakker omdat hij in werkelijkheid super eenzaam is. De koning heeft misschien wel 3 huilbuien gehad omdat hij een keuze heeft gemaakt waar alle bullebakken in Nederland overheen vallen.

Hier kon ik dan over nadenken. Heel erg mijn best doen om de mens te zien in de verschrikkelijke keuzes die sommigen nou eenmaal maken. Dit klinkt misschien allemaal vaag, maar doordat ik de mens achter de nieuws berichten kon bekijken werden de berichten soms even minder eng. Oorlogsdreiging is nou eenmaal eng, of je nou een angst stoornis hebt of niet. Toch?

Nu merk ik dat ik de wereld niet alleen in mijn rugzak heb, ik zit er zelf gezellig bij, wat de rugzak nog zwaarder maakt. Corona heerst voor mijn gevoel op te veel plekken. Want het gaat niet alleen rond als een lichamelijk virus. Het is ook een geestelijk iets. Steeds vaker zijn mensen bang, moe of chagarijnig. Ook ik heb me een aantal weken laten verzanden in depressieve gevoelens en gedachtes.

Het lichtpuntje ontbrak totaal. Niets om op te verheugen. De sfeer in Nederland wordt steeds grimmiger en vijandiger. Het wij tegen zij wordt steeds heftiger. De zij wel en wij niet jaloersheid wordt steeds groter. Als ik kijk naar het nieuws dan vond ik het echt moeilijk om het lichtje te zijn. Om de mens achter de chagarijn te zien.

En dan heb je het moment van het wolkje dat boven je hoofd openbreekt. Hoe moeilijk het soms ook is om anders te zijn, ik verlang er toch naar. Ik verlang weer terug naar de meelevende, iets te veel van de buiten wereld in haar eigen rugzak stoppende, invoelende en emotionele vrouw die ik ben. Niet alleen om een licht te zijn in de omgeving. Maar om de engheid van de veranderingen in de wereld een stuk minder eng te maken in mijn wereld.

Mijn rugzak is soms een zware last, maar het is wel mijn rugzak. Zelfs mijn nieuwe ik kan niet leven zonder die rugzak.

Nog steeds vind ik het een rare gewaarwording. Jaar in jaar uit heb ik last gehad van een beklemmend, vies, benauwd, buikpijn gevoel gehad ergens ter hoogte van het stuk waar je ribben stoppen. En ineens is het weg.

Echt weg! Vanaf Februari heb ik gewoon geen paniek aanvallen meer gehad. Geen angst voor de toekomst, geen angst voor de wereld. Helemaal niet!

Toch ben ik september begonnen met een: jaja het zal wel gevoel. Mijn hoofd houdt me gewoon voor de gek. Het echte test moment komt 11-09. Elk jaar staat 11.09 in het teken van onrust en angst. De beelden vanuit New York brengen me terug naar zoveel jaar geleden waar ik in een kort kwartier dacht dat de 3de wereld oorlog uitgebroken was. En elk jaar weer grijpen de beelden me weer naar de keel. Zoals bij zovelen, helaas ontaard het bij mij altijd in paniek.

Dus ergens bereid ik me voor. Hoe zal ik dit jaar doorstaan. Hoe gaat mijn nieuwe ik om met de prikkels en de beelden van die dag.

Want dat er een nieuwe ik is ontstaan is mij iig wel duidelijk geworden. Mijn nieuwe ik durft ineens stappen te zetten, durft wat meer op de voorgrond te treden (ik vind het nog steeds niet leuk, maar ik durf het wel). Mijn nieuwe ik durft ineens voor zichzelf op te komen.

Maar deze nieuwe ik ontdekking maakt me soms ook een beetje onzeker. Mijn angstige ik was zo afschuwelijk vertrouwd, ik vond haar irritant maar ik kende haar wel. Ik wist hoe ze reageerde op sommige dingen, ik wist wat haar zwakheden waren en ik wist heel duidelijk de valkuilen. Deze nieuwe ik ken ik nog niet zo goed. Ik weet niet goed of ze overmoedig reageert, of dat ze zich daadwerkelijk zo voelt. Ik weet niet of ze tegen triggers kan.

Bizar he, dat iets wat een blok aan je been is voor gemis zorgt als het weg is. Hoe wanhopig vaak heb ik God gesmeekt de angsten weg te halen en nu ze plotsklaps weg zijn voel ik me kaal en mis ik mijn jasje. Soms hoor ik mezelf zeggen: nee dat durf ik niet, terwijl ik dan in mijn hoofd een lichte kortsluiting voel, een kortsluiting die aangeeft dat ik het misschien wel durf maar uit automatisme praat.

Ik kan nog steeds niet goed bevatten dat in een tijd waarin de hele wereld bang en gekkig doet mijn hoofd ineens gaat werken zoals het zou moeten. Maar ben er zo dankbaar voor. Maar zoals gezegd moet ik mezelf wel opnieuw leren kennen.

11.09 savonds: de dag is voorbij gegaan. Op het nieuws heb ik de beelden gezien. En het grijpt me niet zoals het vroeger deed. Ik vind het nog steeds afschuwelijk erg. Maar angst zat niet bij het gevoel.

Ben ik dan nu officieel angststoornis vrij? Ja! Ik ben voor mijn eigen test geslaagd!

Groetjes mijn nieuwe ik!

Op de achtergrond draait Jezus Overwinnaar. Dochterlief is erg stil voor haar doen. Manlief een beetje grumphy en ik kan alleen maar bidden. Laat het lukken! En dan de ontlading. Yes, gelukt!!!!

Maanden lang verheugen we ons op de geboorte van ons eerste nichtje. We worden voor het eerst echt oom en tante. Wat verheugen we ons hier op. De pret wordt nog groter als broertje en schoonzusje ons via een veel te ingewikkelde puzzel de vraag stellen of we peet oom en peet tante willen zijn. Daar zeiden we natuurlijk ja tegen.

We hebben gesprekken over, wat als de kleine er straks is. We bekijken of dochterlief hier een bijzonder verlof voor kan krijgen, maar dat is helaas niet het geval. Oke, we besluiten dat we elk weekend in mei vrij zullen houden zodat we dan iig nog snel genoeg naar België kunnen gaan. Voor pret alom…… en toen kwam corona.

Het gevoel wat me bekroop op het moment dat we hoorden dat de grenzen sloten, was ongelooflijk verpletterend. Het idee dat een denkbeeldige lijn, vroeger bedacht door mensen, een lijn die niet meer in beeld was omdat we in “een Europa” wonen, die lijn werd ineens een dikke lijn. Te voelen en te zien in elk facet van ons denken.

Wat een verdriet, onzekerheid en boosheid gaf dit bij me mee. Het is  lang geleden dat ik zo verdrietig geweest ben. Elke dag bekeek ik wel 10x Google om te kijken of er een prognose was wanneer ze open zouden gaan. En elke keer weer de teleurstelling, het zou waarschijnlijk pas ergens in juni zijn. Toch vreemd dat in tijdens van crisis er nergens meer wat van dat ” een Europa ” te merken is…..behalve als we op vakantie moeten, dan kunnen we ineens wel de grenzen over….

Gelukkig ging met ons nichtje alles goed, ze bleek alleen ontzettend eigenwijs, ze lag met de billen naar beneden ipv naar boven.hihi lekker grietje. Maar goed. Ze zou met een keizersnee worden gehaald. En oh wat vond ik het sneu… mijn broertje zou waarschijnlijk niet mee de ok op kunnen, waardoor hij dus niet bij bevalling van zijn allereerste kindje mocht zijn. Oh wat was ik verdrietig voor hun en had ik ze hiervoor willen beschermen. Stomme stomme corona. Ik heb gelijk de gebeds troepen om me heen ingeschakeld en iedereen gevraagd te bidden voor de bevalling, voor rust en acceptatie bij de 2 bijna ouders en voor mezelf, en stiekem voor het open zetten van de grenzen. (Als je dan toch om gebed vraagt kun je beter het hele lijstje van je hart opnoemen toch… you’ll never know )

Via Skype hadden we bijna wekelijks gezinsmeatings, we dachten na over hoe we het straks zouden kunnen doen. Alles werd benoemd. Van de de grens overlopen of fietsen tot in de achter bak de grens over.

Dat laatste idee was mijn roep. Ik zei bloedserieus: broer we parkeren in de buurt van de grens en stappen bij jou in de achterbak. Iedereen lachen, ik bloed serieus. En het idee begon echt aarde te vinden in mijn hart. Wat kon ons nou gebeuren.

Totdat ik verhalen las over de grens controles. Ze waren heftig, waarbij zelfs kofferbakken opgemaakt werden. In Nederland kregen we bij de info over de grenzen te lezen dat de boetes tot 4000 euro zouden oplopen of een gevangenis straf tot 3 maanden.

En toen stond ik eindelijk weer met beide benen op de grond. Waar was ik mee bezig, ik had me even goed laten gaan maar was nu weer terug op de juiste plek in mijn hoofd. Hoe dom kon ik zijn.

Broertje werkt in Nederland waardoor hij bijna dagelijks de zin: tijd….controle of tijd…..geen controle stuurde. Helaas. Overdag stond er tussen 7 uur en 23 uur savonds stond er controle. Ook voor hun was dit natuurlijk ontzettend verdrietig. Het idee dat de helft van je familie niet kan komen doordat dat door iemand anders bepaald is. Zo zie je niet je bevalling en kraam tijd voor je.

Toen kwam dat telefoontje. Ons lieve nichtje was geboren en ik zag een vreemde rust in de ogen van mijn broertje. Thank you, Lord! Nee hij was niet live bij de bevalling geweest maar had het via Face time wel kunnen mee volgen. En nu was mijn kleine broertje een liefdevolle een zorgzame papa van een ieniemienie meisje. Een poppetje! Ik zat op mijn werk tijdens het videobellen maar heb even ongegeneerd zitten janken.

Vanaf het moment dat mijn kleine mupke er was had ik onrust. We hadden vernomen dat de grenzen naar alle waarschijnlijkheid pas 08 juni zouden openen. Dus er zat niets anders op dan wachten en proberen geduldig te zijn. Maar elke keer als ik haar op beeld zag wilde ik haar alleen maar even knuffelen. Geduld….

Broertje stuurt in eens een appje. De grens controle op ons plekje grens is plat gelegd. De burgemeester kon er niet meer achter staan. Wauw! Ik belde mijn moeder op om te vragen of hun niet een rondje wilde gaan rijden om te kijken. Savonds krijgen we Fotoos binnen waarop we opa en oma met de kleine meid in hun armen zien. Wat was ik blij voor hun! Ik besefte me zo goed dat als ik het al zo moeilijk vond dat het voor mijn ouders helemaal moeilijk zou zijn. Eindelijk waren ze er naar toe kunnen gaan.  Maar bij mij roerde het ook alles in mij. Niet kon me meer tegen houden. De we besloten om de volgende dag een nachtje naar mijn ouders te gaan. En dan de dag erna te kijken of we broertje en schoonzusje zouden kunnen zien.

Ik had zowaar geen angst. Totaal niet! Totdat mijn vader en manlief begonnen dat het niet heel handig was dat we op zaterdag morgen zouden gaan. De kans dat er controle zou staan was dan natuurlijk veel groter als vrijdag avond.

Na een onrustige nacht reden we zaterdag op tijd weg bij mijn ouders. Broertjelief is nog naar de grens gereden om te kijken, nee er stond geen controle. Jahoe!!!!

En dan rijden we eindelijk de grens over. De navigatie roept; U heeft de grens overschreden. En dochterlief vraagt: zijn we nu in belgie? Dus ik zeg met dikke tranen op mijn wangen: Ja! En we horen dochterlief alle spanning er uit gooien door heel hard Yes! te roepen.

De ochtend bij broertje en schoonzus was zo bijzonder. Op zo’n momenten kom je er eigenlijk pas achter hoe hecht je bent met ellaar. Het was zo emotioneel. En wat is ze mooi. Ons lieve kleine nichtje. We zijn zo dankbaar dat we dit moment hebben kunnen hebben. En sommige zeggen misschien dat het toeval is, ik geloof daar niet in. Dat van de hele grens juist het plekje waar wij overheen moeten open was, was een gebeds verhoring van velen die voor ons baden. We hebben ons nichtje gezien en hebben broertje en schoonzusje even kunnen helpen. Iets wat we al veel eerder voor hun hadden willen doen.

Dankbaar voor dit moment!

Misschien een gek begin in deze vreselijke tijd maar dat is toch wel het allerbelangrijkste wat ik wil zeggen. Wat ben ik gezegend zeg. Ik zal straks uitleggen waarom.

Corona: tja ook hier is de corona crisis in alle facetten van ons leven te merken. Druk op het werk, dochterlief alle dagen thuis, niet meer langs opa’s en oma’s, de grenzen naar België dicht waardoor we niet meer naar broertje en schoonzusje kunnen. Geen kerkdiensten meer en het sociale leven licht compleet stil.

Want een paar weken voor alles losbarst in Nederland besluit ik om 40 dagen te vasten van social media. Haha wat een giller, perfecte timing al zeg ik het zelf. Of werd het zo geleid?!

Feit blijft dat ik ontzettend dankbaar ben dat de onwaarheden, de frustraties van anderen en ander negatieve onzin die op de socials rondgaan mij vrijwel bespaard gebleven is. Hierdoor kon ik mijn gevoel, gedachten en innerlijke strijd vrij snel pareren en snel leren omgaan in een situatie die totaal nieuw voor me was. Een situatie waarin een groot gedeelte van de wereld om mij heen bang is….en ik niet.

Vanaf het begin af aan merk ik dat ik geen angst heb voor deze situatie. GEEN ANGST!!! Tuurlijk maak ik me wel zorgen. Maar ik ben niet bang. Wat een heerlijke verademing. Wat ben ik gegezegend.

Daarbij komt dat de angsten die daadwerkelijk lange tijd overheersend waren allemaal tot een lachertje verwerkt zijn: alle nadelen die genoemd worden in het nieuws zijn voor mij een verademing.

2 kleine grote voorbeelden daarvan zijn bijvoorbeeld de vliegtuigen. Er vliegt bijna niets meer over en man o man, Ik voel me zoveel rustiger. Ik begrijp natuurlijk dat dat voor vliegtuigmaatschappijen en misschien zelfs de economie een hele strop zal zijn. Maar mij geeft het zoveel lucht. Wat me wel doet beseffen dat het effect van de vliegtuigen op mij veel groter was als dat ik zelf dacht. Maar goed dat is weer iets voor latere zorg.

Het 2de wat ik heerlijk vind is dat de druk in en om ons gezin weg is. Geen sporten, geen activiteiten in de agenda. Ik weet het: sommige worden misschien helemaal waus van het thuis zitten. Ik geniet ervan. Ik geniet dat we ons alleen maar druk hoeven maken om ons werk en hoe we dat plannen met dochterlief haar schoollessen. Maar het is heerlijk om een verder totaal lege agenda te hebben. Om op elkaar aangewezen te zijn en te merken dat de relatie tussen manlief en mij gewoon zo leuk is dat we beiden ervaren dat dit alleen maar extra gegeven quality time is in een razende wereld. Dat we het leuk vinden om met zijn 3tjes te zijn en dat we er alle 3 energie uit deze tijd halen.

En het is echt niet happy kleppie hoor. Ook wij vinden het soms erg pittig om papa en mama te zijn en tevens ook meester en juf of medewerker bij je bedrijf of geliefden of huishoudsters. Het is soms lastig om alles zo danig te plannen dat iedereen ook nog even tijd krijgt om uit te ademen. Of om de struggles van dochterlief te zien. Natuurlijk is dat ontzettend moeilijk. Maar we zijn zo gezegend!

Afgelopen weken heb ik best vaak de vraag gekregen hoe ik me voelde nav mijn blogs. En velen keren heb ik ook al gehoord: ik ben zo bang. En daarom wil ik je bemoedigen.

Ik weet als geen ander hoe angst je kan verlammen. Hoe ellendig je je kunt voelen. Hoe zwaar het soms op je schouders kan drukken en of hoe het je kan uitputten. Maar ik weet ook wat mij altijd helpt! Kijk omhoog! Hoe langer je naar je voeten blijft kijken door de druk op je schouders, hoe dichterbij de grond komt en depressie en frustratie de overhand nemen.

Normaliter zwijg ik altijd een beetje bewust over mijn geloof. Niet omdat ik me er voor schaam, Maar puur om niemand wat op de dringen. Maar in deze tijd kan ik niet anders dan je vertellen dat maar 1 iemand geniet van alle angst,van alle eenzaamheid en depressie. En dat is het kwade , of satan , of duivel of hoe jij het misschien ook noemt. Hij geniet ervan als de wereld zich ellendig voelt. Hij geniet dat iedereen sociaal afgesloten zit en dat velen zich zo ellendig voelen. Daarom kijk omhoog! Naar de zon! Recht je rug en bid! Zeg ik dat nou echt? JA bid! Probeer het gewoon, wat heb je te verliezen. Vraag gewoon of God je wil laten zien dat hij er is. Je hoeft geen moeilijk woorden te gebruiken, praat gewoon zoals je ook tegen mij of je familie en vrienden zou doen. En vraag of hij je wil laten zien dat je niet alleen bent. Vraag of hij eventuele angsten weg wil halen en je kracht geeft die ongekend is. Ik zeg dit omdat bidden bij mij altijd het redmiddel is. Soms zit ik zo diep en dan voel ik ergens ineens weer: Bid! En ik voel me daarna vaak zoveel rustiger.

Maar nogmaals dat ik niet bang ben betekent niet dat ik mij geen zorgen om de ander maak. Ik heb zoveel respect voor mijn mama, tantes en oom die dag in dag in de zorg klaar staan voor de ouderen en zieken onder ons. Ik heb zoveel respect voor mijn collega’s die er dag in dag uit voor zorgen dat de winkel weer openkan voor de klant zodat er weer voedsel in huis gehaald kan worden. Ik heb zoveel respect voor mijn papa die er elke dag weer voor zorgt dat ik een broodje kan halen. En alle andere helden in deze tijd! Ik weet het is al vaak benoemd maar ik ben zo dankbaar voor jullie helden!

Mocht je een mooi lied zoeken om de rust te zoeken en je staat open voor de christelijk lied. Zoek dan eens op YouTube: Mijn toevlucht – psalm 91 van Sela op. Deze geeft mij keer op keer zoveel kracht.

Samen staan we sterk en samen komen we er weer uit! Liefs

Het zit erop. Manlief is alweer een halve week thuis. Heerlijk! We zijn weer compleet!

Zag ik er tegenop? Ja soms best wel. Was bang dat ik angsten niet onder controle zou hebben. Dat ik eventuele paniek aanvallen alleen zou moeten tackelen en dat alle zorg rondom dochterlief / huishouden en werk me te veel zou worden.

Maar het is me 100% meegevallen. Ik had met mezelf afgesproken dat ik geen nieuw mocht kijken. En dit heb ik dus ook niet gedaan. Daarnaast merk ik dat, door de openheid van het erover schrijven en het feit dat iedereen het in mijn naaste omgeving nu weet, de angst aanvallen in vele mindere frequentie komen. Het is net of de angel eruit is. Doordat het in het licht is, Ik het niet meer hoef te verzwijgen, het niet meer broeit van binnen.

Dat wil niet zeggen dat ik het kwijt ben. Dat heeft Disney helaas wel laten zien. Maar het is behapbaarder ofzo.

Ik heb die 12 dagen dan ook nergens last van gehad! Thank you Lord! Nou moet ik eerlijk zeggen dat ik ook genoeg aan mijn hoofd had met een intens verdrietig persoontje hier in huis. Iets waar ik totaal niet bij nagedacht heb.

Dochterlief is een mama’s kindje. Vanaf dag 1 is mama alles en papa kan de hik krijgen. Maar het moment dat papa de deur dicht sloeg van de auto was mini-me totaal in verdriet modus. De eerste dagen heeft ze moeite om leuke dingen te doen en huilt ze intens verdrietig dat ze papa mist en dat hij naar huis moet komen.

Maar ook zij heeft zich er door heen geslagen. Het feit dat papa apie mee heeft en elke dag een update stuurt in de vorm van fotoos maakte dat ze zich begon te verheugen op de fotoos van aapje. Hierdoor werd het wat draagbaarder en heeft ze ondanks bijna elke dag een flinke huilbui zich goed gehouden.

En nu is alles weer “normaal”. Ik ben wederom trots op mezelf en heb geleerd dat ik het ook alleen best wel red. Dochterlief is ook weer redelijk gewend, al is ze wel snel in “paniek” als ze papa of mama niet ziet. Maar dat zal wel slijten denk ik.

Manlief heeft mooie verhalen en nog mooiere fotoos. Dat maakt het het allemaal waard. Ik ben zo blij dat ik heb mee kunnen helpen aan het uitkomen van 1 van zijn dromen. Door hem te laten gaan heb ik niet alleen hem wat gegeven, maar ook tijd voor mezelf om te ontdekken dat ik het best oké doe. 😉

Dag 3 begint om 9.30 uur. We dachten lekker even wat later te gaan ontbijten….net zoals de rest van het hotel park. We moesten dus even in de rij voor we aan tafel konden. Na het ontbijt gaan we op naar het park. We besluiten dit keer naar het movie gedeelte te gaan.

Het weer buiten is vies. Het miezert, het is grijs en grauw en vooral heel koud. Maar we gaan vol goede moed. De bus is weer vol, maar ik merk dat het wat makkelijker wordt. Het went, en ik kom dit keer dus niet met klotsende oksels de bus uit en voel me redelijk helder bij aankomst!

We beginnen het park met een half uurtje in de rij staan voor kerst Goofy. Dochterlief heeft de smaak te pakken, en stiekem ik ook. Geweldig om me zo even kind te voelen en even verlegen als dochterlief te worden als Goofy me knuffelt.

Na een paar mooie fotoos lopen we verder. Op naar Frozen. Helaas is wachtrij alleen zo lang dat we besluiten om door te lopen. Eigenlijk valt het movie gedeelte erg tegen, en door de kou heeft iedereen het ook een beetje gehad. Na een rondje park besluiten we dan ook om terug te gaan naar het Disney park.

We komen aan als de christmas parade weer begint en ik roep nog heel grappig: oké als we naar de big thunder willen moeten we nu gaan.

Zo gezegd zo gedaan, de rij bleek helaas nog 1 uur en kwartier te zijn maar ik besloot om samen met husband, broertje en dochter in de rij aan te sluiten. Ergens voel ik me wat zenuwachtig maar blijf dapper staan. Ik heb deze achtbaan al 2 x eerder gedaan en vind hem fantastisch. Het is een hele brede rij, dus ook al is het druk, het is goed te doen.

Op een gegeven moment komt de rij in een smaller straatje te staan. In plaats van met 4 naast elkaar moeten we nu 2 aan 2 staan. Oké, krap maar nog te doen. We staan al een 20 minuten en we moeten nog naar het binnen gedeelte van de wachtrij.

En toen het moment kwam dat we naar binnen gingen kwam er in de rij een afscheiding, waardoor we achter elkaar komen te staan.

Ik kijk om me heen en overal staan mensen. Ik kijk naar “binnen” en zie dat de rij nog super lang is. En ik besluit dat het genoeg geweest was.

De afgelopen dagen ben ik grens na grens overschreden voor mezelf. Mezelf continue tot het uiterste gedreven en mezelf elke keer weer over de volgende lijn heen gesleept. Maar hier stopte het. Ik kreeg een paniek aanval, zo groot, dat ik niet anders kon dan aangeven dat het niet ging. Ik wilde terug. En mijn dochter bleek solidair en wilde ook ineens niet meer. Shoot, dat was niet mijn bedoeling maar ik voelde dat mijn tranen al naar boven kwamen dus het enige wat ik nog kon denken was; ik MOET hier NU weg!

Dochterlief en ik draaide ons om en liepen de lange rij weer terug naar beneden. Ik wel 100 x sorry zeggend tegen dochter, en dochter dus ook 100x terug zeggend: het geeft niet mama! Pfff en dat veroorzaakte weer tranen, dus dat ging super! (Not!)

Beneden gekomen vonden we de rest van de groep. Ik legde al brullend uit hoe afschuwelijk smal dat pad was en dat het gewoon echt niet meer ging. En na een koffie en wat lekkers kwam ik weer tot rust. Ik voelde van binnen natuurlijk even een gevoel van falen. Maar dat gevoel heb ik goed kunnen pareren. Afgelopen dagen heb ik genoeg gedaan om te bewijzen aan iedereen en vooral aan mij zelf dat ik echt wel mijn grenzen probeer te verleggen.

Na nog 1.5 uur wachten komen man en broertje terug uit de achtbaan. En we besluiten terug te gaan naar het hotel, even lekker met elkaar te chillen voordat de eersten al hun weg naar huis zouden zoeken.

Na het uitzwaaien zijn we lekker wat gaan eten en daar zijn we naar onze kamers gegaan. Morgen weer naar huis.

Dag 4: sochtend s om half 8 staan we weer paraat. Om 11 uur hebben we de thalys dus we gaan op tijd wat eten. Na het ontbijt pakken we onze koffers en pakken we de bus richting het station. We gaan met de thalys. Iets wat ik heel spannend vind.

Als we onze pakjes zoeken in de trein loopt 1 mevrouw voor manlief, gooit haar tas boven mijn man zijn plek en loopt vervolgens door. Iedereen om me heen gaat rustig zitten en ik kijk naar die tas.

Een beetje in de rats zeg ik manlief dat ik het vreemd vind dat die tas daar ombeheerd ligt. Manlief zegt: maak je niet druk, komt vast wel goed. Mmm dat antwoord kan ik nu even niets mee en maakt me niet geruster. Dus ik app mijn broertje. Die zit een paar stoelen verderop. En met dat ik op verzend druk, Mijn bloeddruk redelijk hoog, in conclaaf met met zelf of we het gaan aangeven bij conducteur of niet, komt de mevrouw aanlopen en verontschuldigd zich voor ze op haar plek naast manlief ga zitten. Ze moest heel nodig toileteren. Poeh, nou voelde ik me toch wel even heel dom.

De treinreis ging echt heel goed. En voor ik het wist waren we op schiphol , daar zouden we worden opgepikt door mijn schoonpaps. Wat is het daar druk he, maar och ik ben nu zoveel gewend na Disney dat me dit niet eens bang maakt.

Na een halfuurtje zijn we weer lekker thuis. Moe maar ontzettend voldaan. En wat voel ik me trots! Trots op mezelf. I did it en heb zowaar ook tussendoor kunnen genieten.

Dag 2 van Disney begon in de eetzaal van het hotel. Een grote eetzaal (velen zouden zeggen vreetschuur) met heel veel, echt heel heel veel, door elkaar pratende, door elkaar lopende en duwende mensen. Ik voel me dan gewoon niet op en top. Heb het gevoel dat ik het overzicht en controle verlies. Maar ook nu maak weer het bewuste besluit om het naast me neer te leggen en het los te laten. Het feit dat Ik flinke trek heb en allemaal lekkere dingen zie liggen maakt het een stuk makkelijker om me over de drukte heen te zetten.

Na het ontbijt gaan we richting het park. Het voelt echt als lopen in een sprookje. De muziek, de sprookjes die je voorbij ziet komen, de vrolijke mensen (het kan niet anders dan dat je een super blij ei moet zijn om bij Disney te werken), de winkeltjes. Een wereld waarin iedereen blij en vrolijk is. Maar het is druk, echt heel druk. onee adem in adem uit, ik zou het loslaten. Al is het nu bij daglicht nog beter te zien dan de avond ervoor.

Sommige momenten zijn echt geweldig. Ik vergeet bijvoorbeeld bij de christmas parade totaal waar en vooral met hoeveel mensen om me heen ik ben en geniet op en top van al het moois. Ik lach om Goofy, ik krijg kippenvel van Mickey en Mini en geniet van het vrolijke kerstdeuntje die je hoort.

De wachtrijen zijn lang maar goed te doen. ” Gewoon” gezellig kletsen met de medereisgenoten en niet te veel om me heen kijken blijkt goed te werken.

Als een attractie halverwege stopt en een melding heeft dat we even niet door mogen gaan ben ik blij dat ik naast mijn broertje zit. Ik vraag een ienieminie beetje gespannen dat als er echt wat aan de hand zou zijn de lichten toch wel aan zouden gaan he. Waarop mijn broertje dit gelijk beaamd. Als er wat is gaan de lichten aan en alle nooduitgangen open. Oké, adem in en adem uit en wachten tot we weer verder kunnen.

Na een lange wandelochtend en middag gaan we in de bus terug naar het hotel om even te chillen en ons klaar te maken voor het avond eten.  Waar ik echt van geniet is het gelukkige gezichtje van dochterlief. Dat maakt me continue bewust dat ik grenzen moet blijven verleggen in het leven. Ze is een mega goede stok achter de deur zonder dat ze het doorheeft.

Tijdens het avondeten worden we verrast en blijkt Mickey er ook te zijn. Dochterlief haar glimlach was hartverwarmend en ik werd zelf ook een ontzettend blij ei dat ik met Mickey op de foto kon. Ja het haalt toch het kind in je heel ver omhoog! Dus ja ik kan ongegeneerd zeggen dat ik er van genoten heb dat ik met Mickey op de foto ben geweest!!!

Na het eten maakten we ons klaar en stapten we in de bus richting het park. Busreizen opzich gaat redelijk maar op het moment dat een bus stampvol is en ik moet staan voel ik me op zijn zachts gezegd ontzettend onprettig. Helaas was het nu het geval, de bus was afgeladen vol en we moesten staan. Ik moest echt alle hens aan dek zetten om niet een grote paniek aanval te krijgen tijdens de busrit. Ik wilde uit de bus springen, had het gevoel dat ik ging gillen en was zo misselijk dat ik dacht dat ik moest overgeven en daar werd ik dan weer paniekerig over. Ik heb mijn ogen dicht gedaan en ben gaan bidden, dat is het enige wat ik op dat moment nog kan doen. Gelukkig was de busreis maar 8 minuutjes ofzo dus we waren vrij snel bij de bushalte.

Toen we daar uitstapten kwam klap 2. De drukte was nu zo extreem dat ik per direct een paniek aanval voelde opkomen. Ik wist niet meer waar ik lopen moest en moest alle zeilen bijzetten om scherp te blijven, want dochterlief liep ook bij me. Gelukkig zag manlief gelijk wat er gebeurde en pakte Dochterlief bij me weg en ging tussen ons inlopen.

De beveiliging rondom Disney is echt overweldigend. Overal militairen met grote geweren. Politie met honden en ontzettend veel beveiligers. Dit geeft toch een gevoel van veiligheid. Totdat we langs een groepje beveiligers lopen. Nou moeten jullie weten dat mijn lieve broertje beveiliger is. En ik hoor hem zeggen. Oei als er zo’n grote groep beveiligers om 2 mensen heen staan dan is er wat aan de hand. Nou ja onbedoeld was dat druppel. Ik moest even heel hard huilen. Gelukkig kwamen we in het park gelijk bij een prachtige parade dus ik had even tijd om mijzelf tot halt te roepen en me weer even te herpakken want het leek wel of ik in een draaikolk zat. Langzamerhand zag ik weer gezichten en werd ik weer wat scherper. Tot ik dochterlief keihard hoor roepen: o papa (ze zat bij papa op zijn nek) ik zie Pluto en Goofy! Dat was het geluid wat ik even nodig had om weer bij de tijd te zijn en te genieten van het moois en mijn zichtbare genietende dochter. De kers op de parade was mijn zielsgelukkig meiske die haar grootse idolen ziet. Wild zwaait ze naar Anna, Elsa en Olaf en je kunt zien dat haar “vakantie” geslaagd is!

Na de parade gaan we met zijn 3tjes naar het wat rustigere “kleuter” gedeelte. En ik voel me langzamerhand ontspannen. Om 22.00 uur gaan de attracties dicht en worden we naar het kasteel geleid. Waar we moeten wachten tot 00.00 uur voor het vuurwerk. Dit was wel even pittig voor dochterlief. Het was koud, ze was moe en doordat we haar moesten helpen was ik me minder bewust van de drukte om mij heen.

Om 00.00 uur krijgen we een fantastisch vuurwerk te zien, met de geweldige muziekstukken van disney films op de achtergrond. wat een ervaring! absoluut super!

Na het vuurwerk loopt iedereen massaal het park uit. Dit geeft een dikke mensen massa, ook bij de bushalte. Ik kijk manlief aan en hij ziet dat dochterlief en ik het beide niet meer trekken om in de kou in de mensenmassa te wachten op een bus dus stampesvol terug zal rijden naar het hotel. We besluiten dus terug te lopen. En ik ben hem alleen maar dankbaar, dat die hobbel me bespaard blijft.

Om 2 uur lig ik in bed. Ik ben trots. Ondanks de paniekaanval en al het gezeur bij me vanbinnen. Ik ben trots! Elke drempel was er namelijk 1 die ik ook niet had kunnen nemen. Maar ik deed het toch. Ik ben kapot maar heb weer een stukje terug gewonnen. Nog 1 dag Disney. Welke drempels zal ik morgen weer over gaan? Geen idee. Maar na vandaag weet ik dat ik het kan! Mede dankzij mijn geliefden om me heen.

Een jaar geleden hadden we een leuk idee. Pap en mam zijn bijna 40 jaar getrouwd, wat gaan we daarvoor doen. Het idee Disney kwam tevoorschijn. Aangezien schoonzusje op 01 januari 2020 30 werd is dat misschien wel de mooiste tijd om te gaan. We werden het snel eens en er werd geboekt. Allemaal blij, Allemaal zin er in. Het kan niet snel genoeg gaan.

01 maand voor de ‘we gaan naar Disney dagen’ beginnen bij mij de spanningen toch wat toe te nemen. want weet je wel hoe druk het dan is. maar goed ik probeer het allemaal zoveel mogelijk los te laten en te denken komt tijd, komt raad.

Dochterlief wil graag eens met de trein, dus we besluiten met de trein naar limburg te gaan, een paar nachten bij paps en mams te blijven en dan met hun mee te gaan naar Disney. Om na deze afspraak er in eens achter te komen….oja hoe moeten we dan terug…. De thalys komt in beeld. En wat blijkt de rit met de thalys is 2 uur en een kwartier korter dan met de auto (als het verkeer meezit) dus we besluiten met de thalys terug te rijden.

Dag 1: smorgens stappen we in de auto. Ik ben wat zenuwachtig voor de rit maar heb het goed onder controle. Ik besluit om in te stappen en niet na te denken. En ik heb besloten dat de komende dagen continue zo te doen.

Na een rit van 6 uur komen we aan bij Disney. Tot mijn grote geluk zien we bij de ingang van het hotel 2 beveiligers staan die de auto’s “controleren”. We brengen onze spullen weg, gaan wat eten en besluiten nog even naar het Disney parc te gaan. Mijn broertje was smiddags er al even doorheen gelopen en waarschuwde ons dat het ontzettend druk is.

We kwamen in het park en mijn broertje had niet gelogen. Zelfs deze avond was het super druk. Het benauwde met totaal, maar ik schudde het van me af en stapte vol goede moed in de rij van Small World. Wat een leuke attractie is dat toch! En dochterlief haar glimlach was onbetaalbaar. Geweldig vond ze het. We hebben nog wat rond gelopen en gingen daarna met de bus terug naar het hotel. Dag 1 was met een paar ieniemienie hobbeltjes goed en paniekaanval vrij verlopen.

Elk jaar weer begint in oktober alles zo’n beetje te kriebelen. Eindelijk worden de nachten kouder, de avonden weer wat korter. De lange kleding mag weer aan en ik voel me langzamerhand weer wat comfortabeler. Daarnaast mogen de kaarsjes weer aan. Ik hou zo van kaarsjes. Het liefst zou ik mijn hele huis vol zetten met die kleine lichtjes . ik hou er van!

En toch zit ik in de winter ook altijd ik twee strijd. Want zoals ik al zei. Aan de ene kant vind ik de winter Geweldig, voel ik me een stuk comfortabeler en geniet ik van alle lichtjes. Aan de andere kant lijkt de angst juist in de winter iets meer terrein te willen pakken. Gemenerik!

Ik ben vaak een stuk onrustiger, denk veel na en heb in januari meestal last van een flinke winterdip. Gek he. Ik de winterlover krijgt te maken met een winterdip.

De paniekaanvallen zijn wel minder heftig maar ze duren langer. Bij het minste of geringste worden ze actief en dan moet ik me flink schrap zetten om niet te verzanden in de melodramatische gedachten.

Van de week hebben manlief en ik heerlijk genoten van een avondje uit. Nick en simon in kerststijl. I loved it! Maar de locatie?!? We zaten onder het balkon. Daarnaast zaten we ook nog eens halverwege de rij. Iets wat ik altijd probeer te voorkomen. Zodra we gaan zitten plopt de gedachte: als straks het balkon instort….. Ik uit de gedachte gelijk bij manlief die daarop gelijk antwoord we zitten hier goed. Als er wat gebeurt is dat een stuk voor ons. oke pfieuw mijn hoofd is in een sukkelige bui en trapt er volop in en ik denk de rest van de avond niet meer na over een balkon dat al dan niet naar beneden kan komen. wat me wel de hele avond bezig houdt is het feit dat ik halverwege de rij zit, niet aan de buitenkant zoals altijd. ik kan niet zomaar weg lopen als ik een paniekaanval krijg.

En dit beschrijft precies zoals ik me de hele winter voel. Ik heb genoten van de avond bij Nick en Simon. Wat kunnen die 2 overigens toch goed zingen! Maar dat terzijde. Ik heb dus echt genoten, tussen de aanvallen van misselijkheid en paniekerige claustrofobische gevoelens door.

Ik geniet van de Winter! Ik geniet van deze tijd maar soms is het gewoon niet tof! Sfeerbederver, maar ik ben de sfeer maker en ik ben sterker!!!

dankzij de 8 jaar bij de psycholoog heb ik een belangrijk foefje geleerd als het gaat om mijn paniekaanvallen of het voorkomen ervan.

Een generaliserende angststoornis wil zeggen dat je niet een angst voor 1 bepaald ding heb, zoals bijvoorbeeld met spinnen of onweer, maar dat de angst op elk ogenblik van de dag bij elke activiteit kan voorkomen. Het wisselt ook heel erg. Als je het een onder controle hebt verzint je hoofd wel weer wat anders om gek van te worden. Maar de basis blijft altijd het zelfde en je gaat dus altijd op dezelfde manier je hoofd te lijf. En als dat lukt voorkom je dus een paniekaanval.

8 jaar geleden had ik grote angst voor de vliegtuigen die overvlogen. Ik was zo bang dat ze zouden neerstorten op mijn huis. Heel vaak werd ik wakker van een vliegtuig, vooral als die dan anders klonk als andere vliegtuigen dan lag ik met hartkloppingen in bed te wachten en bidden dat het vliegtuig veilig over zou vliegen.

Totdat mijn psych me leerde om te denken. En dat begon met het aan jezelf te vragen: hoe groot is de kans dat… deze vraag onderkende mijn angst niet.

Dat is echt iets heel belangrijks. Hoevaak ik niet hoorde als ik wat durfde te uiten; Welnee, dat gebeurt niet. Daarmee zeg je eigenlijk, wat je nu in je hoofd haalt KAN NIET gebeuren. Dus het feit dat Ik gewoon tegen mijn angst mocht zeggen: ja je hebt gelijk. Er KAN een vliegtuig op mijn huis neerstorten. Maakte dat ik me ineens eens stuk minder “gek” voelde.

De vraag hoe groot is de kans dat is daarom een perfecte vervolg vraag. Nou ik heb wat afgerekend. De kans dat een vliegtuig op je huis stort +/- 0.000001% – de kans dat een vliegtuig neerstort waar ik in zit 0.000000012 % – de kans dat ik nog een keer zodanig mijn enkel breek 0.000004% – de kans dat onze plafondplaten het begeven en mijn huis instort 0.00000065% enz. enz.

Nadat ik dit foefje in mijn hoofd had “geprogrammeerd” leerde ik het echte omdenken. Want na de vraag hoe groot is de kans dat….. komt dan altijd de vraag: hoe groot is de kans dat het goed gaat. Om er dan achter te komen dat de kans dat iets goed gaat vaak vele malen groter is dan de kans dat iets fout gaat.

En gaat de angst er dan helemaal mee weg? Nee, zo simpel ligt het niet. Bijvoorbeeld met de vliegtuigen: op het moment dat ik op vakantie ga ben ik me er altijd heel erg van bewust dat ik even heerlijk geen vliegtuigen hoor. Ik kan dan ook heel bewust genieten van de stilte als ik buiten ben. Maar andersom geld dus ook. Zodra ik thuis ben hoor ik de vliegtuigen weer direct en dan duurt het ook altijd even voor ik er weer mee om weet te gaan.

Met dit foefje ben ik een stap dichter naar het omgaan met de stoornis gekomen. Zo moet je soms je gedachten een beetje te slim af zijn.